Loslaten, gewoon een simpel woord in de Nederlandse taal maar achter dat woord zit een wereld, een wereld vol emoties.
Niemand ontkomt eraan, als ouder moet je je kinderen op een gegeven moment loslaten, soms moet je dierbaren loslaten door het enige wat onvermijdelijk is en soms moet je vrienden loslaten om door te kunnen met je leven. De overeenkomst is dat alle vormen van loslaten gepaard gaat met verdriet, dat hoort er gewoon bij.

Afgelopen jaar heb ik ook weer mensen moeten loslaten en vandaag kreeg ik zelf een mailtje van iemand die (hoe lief ook) mij vertelde dat ze mij moest loslaten. Terug naar het echte leven, alles wat virtueel is stoppen.

Weet je, ik kan haar geen ongelijk geven, de virtuele wereld, hoe leuk ook, heeft zijn beperkingen, het is en blijft uiteraard een schijnwereld. Wat mijzelf betreft ligt het overigens wel anders, ik heb het gevoel dat ik een paar bijzondere mensen heb ontmoet via MSN, mensen die wel degelijk iets aan mijn leven hebben toegevoegd. Je moet je alleen wel realiseren dat MSN niet het echte leven is en dat er andere regels gelden en als je dat kunt is virtuele vriendschap ook een vorm van vriendschap die in je leven thuis kan horen. Kun je dat niet en haal je de virtuele wereld in je x93echtex94 leven kun je daar problemen mee krijgen.

Ach, de laatste maanden zijn druk geweest, zowel emotioneel als qua werkzaamheden, verschillende dingen komen samen en dat is best wel ten kost van mijn x93virtuelex94 vrienden gegaan. Maar dat geld netzo goed voor de vrienden die ik in het dagelijks leven heb, ook die zie ik te kort.

Wat dat betreft zijn zelfs de ontmoetingen met mijn familie wat aan de magere kant. Soms als ik bij mijn kinderen en kleinkinderen ben verbaas ik mij erover hoe veel groter me name mijn kleinkinderen zijn geworden. Ik weet niet of je die reclame nog kent, met die zin x93Wie is die man die elke zondag het vlees komt aansnijden? x94

Zo voel ik me soms. Ik heb dan ook aangekondigd dat ik het in 2007 wat rustiger aan zal gaan doen. Ik lijdt best een leuk leven, doe heel veel verschillende dingen, allemaal dingen die ik interessant of doodgewoon leuk vind om te doen, ik leer ook heel erg veel, zeker als het gaat om maatschappelijke zaken maar er zijn ook andere dingen, vrienden en familie die de moeite meer dan waard zijn. Ja, en dan moet je keuzes maken nietwaar?

Een ding weet ik zeker, zowel familie als vriendschap is een heel belangrijk gegegeven en je kleinkinderen zien opgroeien tot een stelletje banjers van jongens is op zich al een avontuur. End at zijn dingen die ik voor een goud zou willen missen. Jee zeg, ik begin al te klinken als een echte familieman, een opa in hart en nieren.

Voor mijn vriendin op MSN die besloten heeft zich te richten op het echte leven. Ik hoop echt dat je vind wat je zoekt, ik zal je missen maar wens je alles toe wat je zoekt. Jij ben een deel van mijn leven geweest en dat zal je ook voor altijd blijven, ook al spreek ik je nooit meer, net zoals al die mensen die ik ooit een kijkje in mijn leven heb gegeven een deel van mijn leven zullen blijven uitmaken.

En wees er zeker van, af en toe zal ik aan je terugdenken en dan zal ik mij de vraag stellen hoe het me je gaat.

Liefs

### Dromer

Loslaten, gewoon een simpel woord in de Nederlandse taal maar achter dat woord zit een wereld, een wereld vol emoties.
Niemand ontkomt eraan, als ouder moet je je kinderen op een gegeven moment loslaten, soms moet je dierbaren loslaten door het enige wat onvermijdelijk is en soms moet je vrienden loslaten om door te kunnen met je leven. De overeenkomst is dat alle vormen van loslaten gepaard gaat met verdriet, dat hoort er gewoon bij.

Afgelopen jaar heb ik ook weer mensen moeten loslaten en vandaag kreeg ik zelf een mailtje van iemand die (hoe lief ook) mij vertelde dat ze mij moest loslaten. Terug naar het echte leven, alles wat virtueel is stoppen.

Weet je, ik kan haar geen ongelijk geven, de virtuele wereld, hoe leuk ook, heeft zijn beperkingen, het is en blijft uiteraard een schijnwereld. Wat mijzelf betreft ligt het overigens wel anders, ik heb het gevoel dat ik een paar bijzondere mensen heb ontmoet via MSN, mensen die wel degelijk iets aan mijn leven hebben toegevoegd. Je moet je alleen wel realiseren dat MSN niet het echte leven is en dat er andere regels gelden en als je dat kunt is virtuele vriendschap ook een vorm van vriendschap die in je leven thuis kan horen. Kun je dat niet en haal je de virtuele wereld in je xe2x80x9cechtexe2x80x9d leven kun je daar problemen mee krijgen.

Ach, de laatste maanden zijn druk geweest, zowel emotioneel als qua werkzaamheden, verschillende dingen komen samen en dat is best wel ten kost van mijn xe2x80x9cvirtuelexe2x80x9d vrienden gegaan. Maar dat geld netzo goed voor de vrienden die ik in het dagelijks leven heb, ook die zie ik te kort.

Wat dat betreft zijn zelfs de ontmoetingen met mijn familie wat aan de magere kant. Soms als ik bij mijn kinderen en kleinkinderen ben verbaas ik mij erover hoe veel groter me name mijn kleinkinderen zijn geworden. Ik weet niet of je die reclame nog kent, met die zin xe2x80x9cWie is die man die elke zondag het vlees komt aansnijden? xe2x80x9d

Zo voel ik me soms. Ik heb dan ook aangekondigd dat ik het in 2007 wat rustiger aan zal gaan doen. Ik lijdt best een leuk leven, doe heel veel verschillende dingen, allemaal dingen die ik interessant of doodgewoon leuk vind om te doen, ik leer ook heel erg veel, zeker als het gaat om maatschappelijke zaken maar er zijn ook andere dingen, vrienden en familie die de moeite meer dan waard zijn. Ja, en dan moet je keuzes maken nietwaar?

Een ding weet ik zeker, zowel familie als vriendschap is een heel belangrijk gegegeven en je kleinkinderen zien opgroeien tot een stelletje banjers van jongens is op zich al een avontuur. End at zijn dingen die ik voor een goud zou willen missen. Jee zeg, ik begin al te klinken als een echte familieman, een opa in hart en nieren.

Voor mijn vriendin op MSN die besloten heeft zich te richten op het echte leven. Ik hoop echt dat je vind wat je zoekt, ik zal je missen maar wens je alles toe wat je zoekt. Jij ben een deel van mijn leven geweest en dat zal je ook voor altijd blijven, ook al spreek ik je nooit meer, net zoals al die mensen die ik ooit een kijkje in mijn leven heb gegeven een deel van mijn leven zullen blijven uitmaken.

En wees er zeker van, af en toe zal ik aan je terugdenken en dan zal ik mij de vraag stellen hoe het me je gaat.

Liefs

### Dromer

Ik zie het gezicht heel even voor mij
Het meisje wat ik eens heb gekust
De zorgeloosheid van een vlinder
Neergedaald vanuit de blauwe lucht

In jouw beeld kon ik mezelf vinden
Lijnen die vertellen over het verleden
De zorgen en het voorbijgaande verdriet
Zijn in mijn ogen allemaal verdwenen

In je eigen wereld opgesloten
Ben je weer zo groen als je toen was
Speel je het lentekind van lang geleden
Met je blote voeten in het natte gras

Maar waarom voel ik tranen branden
Als ik de lach in je ogen zie schijnen
In mijn dromen kan ik je omhelzen
Maar je gezicht zal in de dag verdwijnen

Dromer

Ik zie het gezicht heel even voor mij
Het meisje wat ik eens heb gekust
De zorgeloosheid van een vlinder
Neergedaald vanuit de blauwe lucht

In jouw beeld kon ik mezelf vinden
Lijnen die vertellen over het verleden
De zorgen en het voorbijgaande verdriet
Zijn in mijn ogen allemaal verdwenen

In je eigen wereld opgesloten
Ben je weer zo groen als je toen was
Speel je het lentekind van lang geleden
Met je blote voeten in het natte gras

Maar waarom voel ik tranen branden
Als ik de lach in je ogen zie schijnen
In mijn dromen kan ik je omhelzen
Maar je gezicht zal in de dag verdwijnen

Dromer

Grote schoonmaak? Nee dat nog net niet maar ik ben wel de hele morgen al aan het poetsen en schrobben. De buren beginnen er nog eens wat van te denken.
Luid schreeuwend (zingen kan je het niet noemen) op de muziek die de radio verspreidt wentel ik mij door het huis als een echte Miep Kraak. Zomer in mijn kop of zo iets.

Ik kwam vanmorgen een stapel brieven tegen, letters uit het verleden die ik om de een of andere reden toch bewaard heb en of ik het nu wilde of niet, ik verdwaalde er in. Kleine liefdesbriefjes die ik lang geleden ontvangen heb van ex vriendinnen die nu allemaal aan de man zijn gekomen, althans daar ga ik van uit, uitnodigingen van een aantal reunies van scholen en verenigingen waar ik eens lid van ben geweest, de meeste heb ik aan mij voorbij laten gaan, zelfs nog een foto van mijn allereerste brommer, een echte Puch, compleet met hoog stuur en allerhande vlaggen.

Die jongen die erop zit zal ik geweest zijn maar ik herkende hem niet meer. Daar waar eens mijn haren over mijn schouders hingen heb ik nu moeite om ze over mijn voorhoofd te krijgen.

Ergens vond ik zelfs nog een foto van mij als diskjokey in de een of andere bar waar ik in mijn jonge jaren mijn leven bijna in doorbracht. Ja, de tijd gaat voorbij, en ik zit in een leeftijd waarin ik toch wel heel veel herinneringen zou moeten hebben maar op de een of andere manier zijn de meeste herinneringen weg of een eigen leven gaan leiden.

Sommige gezichten op de fotox92s ken ik nog, daar kan ik zelfs een naam bij zetten, maar zelfs een aantal namen onder liefdesbriefjes zeggen mij helemaal niets meer en ook een hele boel gezichten op fotox92s doen bij mij geen belletje rinkelen. En toch hebben ze allemaal een bepaalde rol in mijn leven gespeeld, hebben ze mij voor eens stukje gemaakt tot wie ik vandaag de dag geworden ben.

Even vraag ik mijzelf af hoe het ze vergaan is, bij bepaalde mensen iets meer dan bij de ander. Zouden hun dromen uitgekomen zijn of zouden ze een leven lijden wat ze zichzelf niet toegewenst zouden hebben toen we nog zo jong waren? Sentiment? Ja zeker, ik geef het meteen toe, ik ben een sentimenteel iemand, altijd al geweest en ik zal je wat zeggen, ik schaam me er niet voor.

Goed, het wordt tijd dat ik weer wat ga doen, mijn kamer staat onder water van het schrobben en aangezien mijn dieren in en uit lopen en daarbij vergeten hun poten te vegen staan er al weer de nodige zwarte pootjes op mijn witte tegelvloer. Op die manier blijf ik aan de gang en daar heb ik echt geen zin in, de zon straalt aan de hemel en ik wil eruit, ik heb de voorjaarskriebels, ook al is het nog net geen voorjaar.

Mooi aan het IJsselmeer zitten, een beetje naar de boten en de meeuwen staren en een vissie pakken.
Prachtig toch, nu kan het nog, ik heb begrepen dat morgen het weer weer heel anders is dus ik moet er nu van genieten

Ik zie je snel weer

Liefs

Dromer

Grote schoonmaak? Nee dat nog net niet maar ik ben wel de hele morgen al aan het poetsen en schrobben. De buren beginnen er nog eens wat van te denken.
Luid schreeuwend (zingen kan je het niet noemen) op de muziek die de radio verspreidt wentel ik mij door het huis als een echte Miep Kraak. Zomer in mijn kop of zo iets.

Ik kwam vanmorgen een stapel brieven tegen, letters uit het verleden die ik om de een of andere reden toch bewaard heb en of ik het nu wilde of niet, ik verdwaalde er in. Kleine liefdesbriefjes die ik lang geleden ontvangen heb van ex vriendinnen die nu allemaal aan de man zijn gekomen, althans daar ga ik van uit, uitnodigingen van een aantal reunies van scholen en verenigingen waar ik eens lid van ben geweest, de meeste heb ik aan mij voorbij laten gaan, zelfs nog een foto van mijn allereerste brommer, een echte Puch, compleet met hoog stuur en allerhande vlaggen.

Die jongen die erop zit zal ik geweest zijn maar ik herkende hem niet meer. Daar waar eens mijn haren over mijn schouders hingen heb ik nu moeite om ze over mijn voorhoofd te krijgen.

Ergens vond ik zelfs nog een foto van mij als diskjokey in de een of andere bar waar ik in mijn jonge jaren mijn leven bijna in doorbracht. Ja, de tijd gaat voorbij, en ik zit in een leeftijd waarin ik toch wel heel veel herinneringen zou moeten hebben maar op de een of andere manier zijn de meeste herinneringen weg of een eigen leven gaan leiden.

Sommige gezichten op de fotoxe2x80x99s ken ik nog, daar kan ik zelfs een naam bij zetten, maar zelfs een aantal namen onder liefdesbriefjes zeggen mij helemaal niets meer en ook een hele boel gezichten op fotoxe2x80x99s doen bij mij geen belletje rinkelen. En toch hebben ze allemaal een bepaalde rol in mijn leven gespeeld, hebben ze mij voor eens stukje gemaakt tot wie ik vandaag de dag geworden ben.

Even vraag ik mijzelf af hoe het ze vergaan is, bij bepaalde mensen iets meer dan bij de ander. Zouden hun dromen uitgekomen zijn of zouden ze een leven lijden wat ze zichzelf niet toegewenst zouden hebben toen we nog zo jong waren? Sentiment? Ja zeker, ik geef het meteen toe, ik ben een sentimenteel iemand, altijd al geweest en ik zal je wat zeggen, ik schaam me er niet voor.

Goed, het wordt tijd dat ik weer wat ga doen, mijn kamer staat onder water van het schrobben en aangezien mijn dieren in en uit lopen en daarbij vergeten hun poten te vegen staan er al weer de nodige zwarte pootjes op mijn witte tegelvloer. Op die manier blijf ik aan de gang en daar heb ik echt geen zin in, de zon straalt aan de hemel en ik wil eruit, ik heb de voorjaarskriebels, ook al is het nog net geen voorjaar.

Mooi aan het IJsselmeer zitten, een beetje naar de boten en de meeuwen staren en een vissie pakken.
Prachtig toch, nu kan het nog, ik heb begrepen dat morgen het weer weer heel anders is dus ik moet er nu van genieten

Ik zie je snel weer

Liefs

Dromer

Opa, waarom ben jij altijd alleen?
Mijn kleinkind kijkt mij aan, grote ogen, verwachtingsvol.

Ja, daar sta ik dan, wat moet ik hier nu op zeggen?
x93Ik ben toch niet alleen, ik heb Woef en de poezen toch altijd bij mij?x94
Ja dat is te makkelijk , daarmee kom ik niet weg, hij is tenslotte al vier en ziet het verschil tussen dieren en mensen natuurlijk heus wel .

x93Nee, waarom heb jij geen oma?x94
Wat moet ik zeggen, hoe kan ik op een manier die hij snapt uitleggen dat ik wel een oma gehad heb maar dat we uiteindelijk besloten hebben om niet samen verder te gaan? Net als de meeste droomde ik lang geleden ook van huisje, boompje, beestje, Een levenlang bij elkaar en samen oud worden en alle cliches bij elkaar. Die dromen heb ik laten varen.

Mijn leven is gewoon een andere richting opgegaan, ik heb het de meeste tijd te druk met andere zaken en ik heb daar vrede mee. Natuurlijk, soms hoop ik dat er een dag zal komen dat ik de x93warex94 (wat dat dan ook mag zijn) tegen zal komen maar er naar zoeken doe ik niet..

En ach, misschien ben ik haar al een paar keer tegen gekomen maar heb ik op dat moment juist de andere kant opgekeken.

Natuurlijk, ik ben een aantal malen flink verliefd geweest, ben een paar vrouwen tegen gekomen waarvan ik het idee had dat het een leven lang zou kunnen duren, maar uiteindelijk moest ik beseffen dat het anders was. Mijn leven volgt vaak een grillig patroon, ik ontmoet veel mensen, verlies ook weer veel mensen uit het oog en heb daar vrede mee. Ik leef een goed leven, althans ik vind het een goed leven en daar gaat het tenslotte om.
Ik maak me steeds minder druk om wat mensen over mij zeggen, zolang ze over mij praten heeft een ander rust.
En misschien komt op die ene dag die ene mens x85

Maar goed, ik kan een heel verhaal afsteken tegen mijn kleinzoon maar of hij het zal snappen dat is nog maar de vraag.

x93 Opa heeft toch een oma gehad, weet je wel oma x85 , maar we wonen niet meer in het zelfde huis. Dat is toch niet zo erg?x94
Hij kijkt mij aan, of hij het snapt weet ik niet maar opeens zijn de speelgoedautox92s belangrijker. En eerlijk gezegd komt het mij niet verkeerd uit.

Wij spelen een poosje samen en dan is het voor mij weer tijd om op te stappen. Een dikke knuffel en een belofte dat ik snel weer langs kom. Bij de deur pak de kleine man mijn hand.
x93Opa, nu moet je wel zelf je eten kokenx94
Ik knik en zeg tegen hem x93Maar ik mag ook lekker zelf weten wat ik eetx94

Een grote glimlach trekt over zijn gezicht, hij draait zich om en loopt weer naar zijn speelgoed. Door het raam kijk ik nog even stiekem naar binnen, hij ziet het niet meer, hij is verdiept in zijn spel.
En heel even voel ik mij eenzaam, heel even en dan loop ook ik mijn eigen leven weer in

Liefs

Dromer

Opa, waarom ben jij altijd alleen?
Mijn kleinkind kijkt mij aan, grote ogen, verwachtingsvol.

Ja, daar sta ik dan, wat moet ik hier nu op zeggen?
xe2x80x9cIk ben toch niet alleen, ik heb Woef en de poezen toch altijd bij mij?xe2x80x9d
Ja dat is te makkelijk , daarmee kom ik niet weg, hij is tenslotte al vier en ziet het verschil tussen dieren en mensen natuurlijk heus wel .

xe2x80x9cNee, waarom heb jij geen oma?xe2x80x9d
Wat moet ik zeggen, hoe kan ik op een manier die hij snapt uitleggen dat ik wel een oma gehad heb maar dat we uiteindelijk besloten hebben om niet samen verder te gaan? Net als de meeste droomde ik lang geleden ook van huisje, boompje, beestje, Een levenlang bij elkaar en samen oud worden en alle cliches bij elkaar. Die dromen heb ik laten varen.

Mijn leven is gewoon een andere richting opgegaan, ik heb het de meeste tijd te druk met andere zaken en ik heb daar vrede mee. Natuurlijk, soms hoop ik dat er een dag zal komen dat ik de xe2x80x9cwarexe2x80x9d (wat dat dan ook mag zijn) tegen zal komen maar er naar zoeken doe ik niet..

En ach, misschien ben ik haar al een paar keer tegen gekomen maar heb ik op dat moment juist de andere kant opgekeken.

Natuurlijk, ik ben een aantal malen flink verliefd geweest, ben een paar vrouwen tegen gekomen waarvan ik het idee had dat het een leven lang zou kunnen duren, maar uiteindelijk moest ik beseffen dat het anders was. Mijn leven volgt vaak een grillig patroon, ik ontmoet veel mensen, verlies ook weer veel mensen uit het oog en heb daar vrede mee. Ik leef een goed leven, althans ik vind het een goed leven en daar gaat het tenslotte om.
Ik maak me steeds minder druk om wat mensen over mij zeggen, zolang ze over mij praten heeft een ander rust.
En misschien komt op die ene dag die ene mens xe2x80xa6

Maar goed, ik kan een heel verhaal afsteken tegen mijn kleinzoon maar of hij het zal snappen dat is nog maar de vraag.

xe2x80x9c Opa heeft toch een oma gehad, weet je wel oma xe2x80xa6 , maar we wonen niet meer in het zelfde huis. Dat is toch niet zo erg?xe2x80x9d
Hij kijkt mij aan, of hij het snapt weet ik niet maar opeens zijn de speelgoedautoxe2x80x99s belangrijker. En eerlijk gezegd komt het mij niet verkeerd uit.

Wij spelen een poosje samen en dan is het voor mij weer tijd om op te stappen. Een dikke knuffel en een belofte dat ik snel weer langs kom. Bij de deur pak de kleine man mijn hand.
xe2x80x9cOpa, nu moet je wel zelf je eten kokenxe2x80x9d
Ik knik en zeg tegen hem xe2x80x9cMaar ik mag ook lekker zelf weten wat ik eetxe2x80x9d

Een grote glimlach trekt over zijn gezicht, hij draait zich om en loopt weer naar zijn speelgoed. Door het raam kijk ik nog even stiekem naar binnen, hij ziet het niet meer, hij is verdiept in zijn spel.
En heel even voel ik mij eenzaam, heel even en dan loop ook ik mijn eigen leven weer in

Liefs

Dromer

Ik geef het nu eindelijk op
Het wordt toch nooit zoals het moet
Verwijten blijven steeds komen
Het maakt niet ik wat of ik doe

Ik ben geen nummer wat je trekt
Ik ben een mens van vlees en bloed
Ik heb af en toe mijn kuren
Maar ik bedoel het goed

Ik geef het nu eindelijk toe
Je hebt mij uiteindelijk verslagen
Maar voordat ik echt neerga
Wil ik je nog een ding vragen

Wat heb ik je eigenlijk misdaan
Waarom vond ik nooit de rust
Ik heb voor geluk gevochten
Maar jij hebt het vuur uitgeblust

Dromer

Ik geef het nu eindelijk op
Het wordt toch nooit zoals het moet
Verwijten blijven steeds komen
Het maakt niet ik wat of ik doe

Ik ben geen nummer wat je trekt
Ik ben een mens van vlees en bloed
Ik heb af en toe mijn kuren
Maar ik bedoel het goed

Ik geef het nu eindelijk toe
Je hebt mij uiteindelijk verslagen
Maar voordat ik echt neerga
Wil ik je nog een ding vragen

Wat heb ik je eigenlijk misdaan
Waarom vond ik nooit de rust
Ik heb voor geluk gevochten
Maar jij hebt het vuur uitgeblust

Dromer